Τα “Χωριά Χωρίς Μητέρες” Της Ινδονησίας

13/05/2019
Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest

Τα χωρία χωρίς μητέρες της Ινδονησίας

Στην Ανατολική Ινδονησία υπάρχουν ολόκληρα χωριά, όπου οι νεαρές μητέρες αναγκάζονται να φύγουν στο εξωτερικό προς εύρεση εργασίας. Σε ένα εξαιρετικό ρεπορτάζ της, στον ιστότοπο του BBC, η δημοσιογράφος Rebecca Henschke αναδεικνύει τις μικρές αυτές κοινότητες, τα “motherless villages” της ασιατικής χώρας. Εκεί όπου το μεγάλωμα των μικρών παιδιών χωρίς τις μητέρες τους αποτελεί κοινή πρακτική και αδυσώπητη πραγματικότητα ταυτόχρονα.
Η μικρή Eli Sushiawati ήταν 11 όταν η μητέρα της Martia έφυγε, για να εργαστεί ως οικιακή βοηθός στη Σαουδική Αραβία. Οι γονείς της είχαν μόλις χωρίσει και η μητέρα της την άφησε στη φροντίδα της γιαγιάς της. Ελπίζοντας σε μια καλλίτερη ζωή για το παιδί της.
Η δημοσιογράφος συνάντησε το μικρό κορίτσι στο σχολείο του, και η ίδια δεν παρέλειψε να μοιραστεί μαζί της πόσο δυστυχισμένη ένιωσε όταν είδε τη μητέρα της να φεύγει. Ένας χωρισμός του οποίου τα σημάδια μοιάζουν ακόμα ανεξίτηλα. “Όταν βλέπω συμμαθητές μου με τους γονείς τους, νιώθω πίκρα. Λαχταρώ να επιστρέψει η μαμά μου σπίτι”, λέει.

Στο Wanasaba, το χωριό της Eli στο ανατολικό Lombok, η εν λόγω πρακτική είναι αποδεκτή. Οι περισσότεροι άντρες εργάζονται ως αγρότες ή εργάτες, κερδίζοντας ένα εισόδημα. Αποτελώντας ένα απειροελάχιστο μέρος του ποσού, που οι νεαρές γυναίκες μπορούν να κερδίσουν εργαζόμενες, ως οικιακές βοηθοί ή νταντάδες μακριά από την πατρίδα. Ένας άτυπος κώδικας φαίνεται ότι έχει αναπτυχθεί μεταξύ των κατοίκων, των φτωχών χωριών, στις απομακρυσμένες αυτές επαρχίες. Εκεί όπου οι πατέρες και μέλη της οικογένειας, ακόμη και γείτονες, αναλαμβάνουν τη φροντίδα των μικρών παιδιών, προσπαθώντας να καλύψουν ένα κενό που φαντάζει – και είναι – έτσι κι αλλιώς, δυσαναπλήρωτο.

Η μητέρα της Karitibul Abidia έφυγε για το εξωτερικό όταν ήταν μόλις ενός έτους, επομένως ουσιαστικά δεν έχει μνήμες μαζί της. Δεν ήταν παρά μόνο όταν τέλειωσε τις πρώτες τάξεις του σχολείου που η μητέρα της κατόρθωσε να επιστρέψει σπίτι και να την ξαναδεί. Μέχρι τότε, αντιμετώπιζε ως μητέρα τη θεία της, αδελφή της μητέρας της, η οποία και τη μεγάλωσε.“Ήμουν τόσο μπερδεμένη”, εξομολογείται. “Θυμάμαι τη μητέρα μου να κλαίει και να λέει στη θεία μου: Γιατί, δεν ξέρει, ότι είναι δικιά μου; Το συναίσθημα ήταν δυσβάσταχτο. Από τη μία μου είχε λείψει πραγματικά, από την άλλη είχα θυμό μέσα μου που με είχε αφήσει και είχε φύγει. Ακόμα και τώρα, όταν η μητέρα μου μας επισκέπτεται, προτιμώ να μένω με τη θεία μου. Μου ζητά να μείνω μαζί της, αλλά εγώ της απαντώ ότι θα περάσω να τη δω αργότερα”, καταλήγει.

Τα χωρία χωρίς μητέρες της Ινδονησίας

Η θεία της, Baiq Nurjannah, έχει μεγαλώσει άλλα 9 παιδιά, εκ των οποίων, μόνο το ένα είναι βιολογικό της. Τα υπόλοιπα είναι τα παιδιά των αδερφών της, που πήγαν να δουλέψουν στο εξωτερικό. “Με λένε γριά μανούλα”, λέει χαμογελώντας. “Δεν τα μεταχειρίζομαι διαφορετικά, είναι σαν αδέρφια και αν χρειαστούν το οτιδήποτε, ξέρουν ότι είμαι εκεί για αυτά”, λέει με το βλέμμα της στον ουρανό, ευχαριστώντας τον Αλλάχ.
Οι γυναίκες από αυτό το κομμάτι της Ινδονησίας ξεκίνησαν να φεύγουν στο εξωτερικό για δουλειά στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αποτελούν παράνομες μετανάστριες, δεν έχουν την παραμικρή νομική προστασία στις χώρες υποδοχής τους. Ευάλωτες σε οποιαδήποτε μορφής σωματική η ψυχολογική κακοποίηση. Δεν είναι λίγες εκείνες, που επιστρέφουν στα χωριά τους μέσα σε φέρετρα. Άλλες επιστρέφουν σοβαρά τραυματισμένες, και ορισμένες απελαύνονται απλήρωτες.
Κάποιες από αυτές, επιστρέφουν με περισσότερα παιδιά σπίτι, καρπούς ηθελημένων ερωτικών σχέσεων ή βιασμών. Οι ντόπιοι τα αποκαλούν “anak oleh oleh”-παιδιά σουβενίρ. Όντας μιγάδες, τα παιδιά αυτά ξεχωρίζουν στα χωριά.

Η 18χρονη Fatimah λέει, ότι ορισμένες φορές απολαμβάνει την προσοχή.“Οι άνθρωποι με κοιτάζουν συχνά με έκπληξη. Το καταλαβαίνω, γιατί όντως είμαι διαφορετική”. Μερικοί λένε “Είσαι τόσο όμορφη, γιατί έχεις μέσα σου αραβικό αίμα. Αυτό με κάνει χαρούμενη”, καταλήγει γελώντας νευρικά.
Ακόμη κι αν ορισμένα από αυτά τα παιδιά στιγματίζονται άμα τη αφίξει τους στην Ινδονησία, ορισμένα είναι πιο τυχερά από άλλα. Ο Σαουδάραβας πατέρας της Fatimah έστειλε τη μητέρα της πίσω στην πατρίδα, και της έδωσε χρήματα, προκειμένου να τη βοηθήσει στην ανατροφή της. Λίγο καιρό πριν, πέθανε. Η Fatimah δεν τον γνώρισε ποτέ από κοντά, αλλά μετά το θάνατό του, τα πράγματα ξανά έγιναν δύσκολα για την οικογένειά της, και η μητέρα της αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Σαουδική Αραβία για δουλειά.

Τα χωρία χωρίς μητέρες της Ινδονησίας
“Η μητέρα μου έφυγε ξανά γιατί άκουγε συνέχεια τον αδερφό μου να παραπονιέται ότι δεν έχουμε αρκετά χρήματα για να αγοράσει ένα μηχανάκι ή ένα κινητό τηλέφωνο”, λέει κλαίγοντας. Και συνεχίζει: “Αν δεν έφευγε, πάντως, δεν θα είχαμε αρκετά χρήματα για να ζήσουμε”.
Καθώς η ώρα της βραδινής προσευχής για τους κατοίκους του χωριού πλησιάζει, τα παιδιά βγαίνουν από το τζαμί, και κατευθύνονται προς ένα μεγάλο παλιό σπίτι, που οι Ολλανδοί αποικιοκράτες έχτισαν, αφήνοντας ένα σωρό πολύχρωμα σανδάλια στα σκαλιά. Πρόκειται για κάτι σαν λέσχη δημιουργικής απασχόλησης, που τα βοηθά να περνούν ευχάριστα το χρόνο τους, καθώς σε κάθε περίπτωση, ένας ή και οι δύο γονείς τους λείπουν στο εξωτερικό για δουλειά, κυρίως στη Μαλαισία, τη Σαουδική Αραβία και τη Σιγκαπούρη.

Τα χωρία χωρίς μητέρες της Ινδονησίας

Η Suprihati, ιδιοκτήτρια του χώρου, υπήρξε και η ίδια οικονομική μετανάστρια όταν οι δυο της γιοί της ήταν ακόμη μωρά. Υπήρξε τυχερή, καθώς το ρίσκο της απέδωσε. Έβγαλε αρκετά χρήματα, ώστε να στείλει τους γιους της στις επόμενες τάξεις του σχολείου, σε μία χώρα που η βασική εκπαίδευση αποτελεί τον κανόνα, και να μην χρειάζεται να δουλεύει πια, καθώς οι γιοί της πλέον τη στηρίζουν οικονομικά. “Το να μεγαλώνεις με κάποιον συγγενή σου είναι διαφορετικό από το να έχεις τη μητέρα σου μαζί”, εξομολογείται. “Τα παιδιά μεγαλώνουν με έλλειψη αυτοπεποίθησης και τείνουν να περιθωριοποιούνται”. Τα μαθήματα που παρέχει στο σπίτι της έχουν πραγματικά προσφέρει πολλά στην κοινότητα. “Βοηθάμε τα παιδιά με τα μαθήματά τους στο σχολείο και βλέπουμε ότι πραγματικά θέλουν να μάθουν. Τα πάνε εξαιρετικά καλά και ξεχωρίζουν. Το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη υποστήριξη”, καταλήγει.

Τα χωρία χωρίς μητέρες της Ινδονησίας

Η Yuli Afriana Safriti φτάνει καθυστερημένη στο χώρο, καθώς έπρεπε να μαγειρέψει για τα πέντε μικρότερα αδέρφια της. Η γιαγιά τους, που τα φρόντιζε, έφυγε πρόσφατα από τη ζωή, και η φροντίδα τους πέρασε στα χέρια της, μαζί με τον πατέρα της. Η μητέρα της έφυγε όταν η μικρότερη αδερφή της ήταν ενός έτους, και στην αρχή έστελνε χρήματα. Ξαφνικά, κάποια στιγμή, κάθε επικοινωνία μαζί της διακόπηκε – αλλά η οικογένεια δεν φαίνεται να πιστεύει ότι κάτι κακό της έχει συμβεί.
“Μισώ το να με λυπούνται. Δεν μου αρέσει να μου υπενθυμίζουν ότι η μητέρα μου λείπει. Είμαι εδώ και φροντίζω τα μικρότερα αδέρφια μου και δεν νιώθουμε ότι μας λείπει το ο,τιδήποτε!” λέει εμφατικά. “Τα μικρότερα αδέρφια μου δεν τη θυμούνται καν και τείνουν για ο,τιδήποτε στον πατέρα μας. Βοηθά στις δουλειές του σπιτιού, και συνήθως τις κάνουμε μαζί, όταν δεν δουλεύει.” Τονίζει με υπερηφάνεια ότι είναι η καλύτερη μαθήτρια της τάξης της και θέλει όταν μεγαλώσει να ενταχθεί στο Ινδονησιακό Ναυτικό.
Περισσότερα από τα δύο τρίτα των Ινδονήσιων μεταναστών είναι γυναίκες, και τα χρήματα που στέλνουν πίσω στην πατρίδα επιτρέπουν στις νέες γενιές να κάνουν σχέδια για πράγματα που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν καν να ονειρευτούν.

Τα χωρία χωρίς μητέρες της Ινδονησίας

Η Eli έχει να δει τη μητέρα της 9 χρόνια, αλλά οι μισθοί της είναι αυτοί που της εξασφάλισαν την είσοδο της στο πανεπιστήμιο. Σπουδάζει οικονομικά σε ένα πανεπιστήμιο στο Mataram, την τοπική πρωτεύουσα, και λέει ότι καταλαβαίνει απόλυτα τη θυσία που έκανε η μητέρα της.“Είμαι περήφανη για αυτή. Είναι μία super μαμά! Δεν υπάρχει δυνατότερη μητέρα στον κόσμο από τη δική μου!” αναφωνεί. Μιλούν συνέχεια, μέσω Facetime, και δηλώνει ότι πάντα της λέει που βρίσκεται, ζητώντας ακόμα και την άδειά της για να βγει από το σπίτι.
Η δημοσιογράφος μιλά με την Martia μέσω βιντεοκλήσης. Η ίδια υποστηρίζει ότι ζει μία σχετικά καλή ζωή στη Σαουδική Αραβία, στο σπίτι μίας καλής οικογένειας, και με έναν ικανοποιητικό μισθό – ιδιαίτερα υψηλό για τα δεδομένα της Ινδονησίας, σίγουρα. “Φυσικά και μου λείπει η Eli, αλλά οι συνθήκες υπαγορεύουν ότι πρέπει να ζήσουμε χωριστά”, εξομολογείται. “Είμαι απίστευτα υπερήφανη για αυτή, και το πόσο σκληρά δουλεύει”.
Θα επιστρέψει την περίοδο που η Eli θα παίρνει το πτυχίο της, σε τρία δηλαδή χρόνια από τώρα. Η κλήση σιγά σιγά τελειώνει, και η Eli επιμένει ότι η επαγγελματική της πορεία θα είναι διαφορετική.
“Η έλλειψη εκπαίδευσης σήμανε ότι οι μητέρες μας έπρεπε να φύγουν και αυτό είναι ένα δυνατό χαστούκι στο πρόσωπο, μία συνεχής αφύπνισης. Εάν καταλήξω να δουλεύω στο εξωτερικό, δεν θα πάω σε ένα σπίτι σαν της μητέρας μου, θα κλείνω οικονομικές συμφωνίες!” καταλήγει χαμογελώντας.

Πηγή: www.bbc.com

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Στον ιστότοπο μας χρησιμοποιούμε το Akismet για να μειωθούν τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθε περισσότερα.

Σου άρεσε το άρθρο;

Κάνε εγγραφή
στο newsletter

Σχετικά άρθρα