Μάνα, Τι Δύσκολο Πράγμα

12/05/2019
Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest

Ημέρα της μητέρας. Δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει, αλλά μία φορά το χρόνο εκεί έξω συμβαίνει κάτι μαγικό: Τα social media, ο νέος μας πια κοινός τόπος, γεμίζουν φωτογραφίες, καρδούλες και μικρές εκρήξεις αγάπης προς τις μαμάδες, όχι μόνο τις δικές μας, αλλά του κόσμου όλου. Οι δηλώσεις λατρείας, εναλλάσσονται με τα λαμπερά τσιτάτα και τα δακρύβρεχτα postαρίσματα, δίνοντας τη σκυτάλη σε δημόσιους όρκους αιώνιας πίστης σε Εκείνη.

Ναι, μιλάω για την ίδια γυναίκα, με την οποία μιλάμε μία φορά την εβδομάδα στο τηλέφωνο (και αν). Όλοι εμείς οι (και καλά) ανεξαρτητοποιημένοι, οι αφάνταστα πολυάσχολοι τύποι εκεί έξω. Κι όταν το κάνουμε, βιαζόμαστε να το κλείσουμε, γιατί έχουμε κατεβάσει το τελευταίο επεισόδιο του Game of Thrones. Και, αλήθεια, τι θράσος είναι αυτό να τολμά να μας καλεί τέτοια ώρα; Και πολλά της πέφτουν τα δύο μισόλογα που πετάμε εν τάχει, με ένα εξ ίσου γρήγορο “ναι, ναι, θα τα πούμε” και ένα βιαστικό κλείσιμο του τηλεφώνου, μη και χάσουμε τη συνέχεια.

Ε, αυτή τη μέρα λοιπόν βγάζουμε το άχτι μας όλο. Το επόμενο τηλεφώνημα το κάνουμε εμείς, μετά από πολύ καιρό, προβλέπεται δε να σπάσει κάθε ρεκόρ και να πιάσει το πεντάλεπτο, ενώ μπορεί να πεταχτούμε και από το πατρικό για μία “καλημέρα”, άντε και ένα γρήγορο καφέ. Γιατί ο καιρός χτυπά 25άρια σήμερα και οι φίλοι, οι σύντροφοι, η ζωή μας δεν μπορούν να περιμένουν. Και ξεμπερδέψαμε.

Δεν βγάζω την ουρά μου απ’ έξω. Τα ίδια κάνω κι εγώ και, όσο κι αν η χιλιομετρική απόσταση μειώνει τις όποιες τύψεις, και λειαίνει τις γωνίες, η αραιότητα της επικοινωνίας, η ενόχληση ακόμα κάθε φορά που θα χτυπήσει το τηλέφωνο και δεις το “Μάνα” στην οθόνη, η πρακτική αδιαφορία για τα όσα μπορεί να συμβαίνουν στον τόπο και τους ανθρώπους που άφησες πίσω, μπορεί να ακούγονται σκληρά, αλλά δεν παύουν να είναι πραγματικά.

Καθώς η μέρα, η αφιερωμένη σε εκείνη, φτάνει στο τέλος της, κάθομαι και σκέφτομαι πόσες φορές τα τελευταία χρόνια έκανα αληθινή κουβέντα μαζί της στις σύντομες τηλεφωνικές μας επικοινωνίες. Και για να χώσω το μαχαίρι ακόμη πιο βαθιά στην πληγή, προσπαθώ να σκεφτώ πώς αισθάνεται κάθε φορά που κλείνω βιαστικά στο τηλέφωνο και μένει με το ακουστικό στο χέρι. Και η ετυμηγορία δεν είναι υπέρ μου…

Αλλά, γιατί με έπιασε τέτοια κρίση συνειδήσεως; Επιστρέφω στο νησί δύο ολόκληρες εβδομάδες κάθε καλοκαίρι, μπορεί να με χαρεί τότε. Α, σωστά, ξέχασα, τότε θα κατέβουν και οι κολλητοί, οπότε αυτά τα 14 πολύτιμα 24ωρα θα εξαντλούνται από παραλία σε παραλία και από μπαράκι σε μπαράκι. Το τηλέφωνο θα εξακολουθεί να χτυπάει, και όταν το σηκώνω εκνευρισμένος που βγήκα άρον άρον από τη θάλασσα για να το προλάβω, θα την ακούω στην άλλη άκρη να μου λέει: “Μιχάλη, το φαγητό είναι έτοιμο, όποτε επιστρέψετε βάλτε να φάτε”.

Και κάθε φορά που θα ετοιμαζόμαστε να βγούμε, θα μου λέει, χωρίς παράπονο, χωρίς εκνευρισμό ή ψόγο στη φωνή: “Να προσέχεις”. Γιατί η παρέα πίνει, και οι δρόμοι στο νησί τα βράδια γίνονται επικίνδυνοι. Με τον ίδιο τόνο, ούτε χιλιοστό παραλλαγμένο, από τη φορά εκείνη που έφυγα για σπουδές στην Αθήνα, πολλά χρόνια πριν, και την άφησα πίσω. “Να προσέχεις”. Κι αυτό της είναι αρκετό. Mέχρις ότου έρθει πάλι η ώρα της αναχώρησης.

Μάνα, αλήθεια, τι δύσκολο πράγμα. Όσα χρόνια κι αν περάσουν. Όσο κι αν μεγαλώσεις. Όσα posts κι αν της αφιερώσεις. Να μην ξεχνάτε τις μάνες σας. Είστε όλα όσα έχουν. Κι είμαστε όλα όσα θέλησαν ποτέ να έχουν.
Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Στον ιστότοπο μας χρησιμοποιούμε το Akismet για να μειωθούν τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθε περισσότερα.

Σου άρεσε το άρθρο;

Κάνε εγγραφή
στο newsletter

Σχετικά άρθρα